Ranniki wiosenne to rodzaj roślin z rodziny jaskrowatych. Są to najwcześniej zakwitające rośliny cebulowe. Kwitną czasami już w połowie lutego, często po roztopieniu śniegu pojawiają się kwiaty. Mają wysokość około 5/10 cm. i jaskrawo żółty kolor. Kwiaty otwierają się tylko w słoneczne dni i utrzymują się zdecydowanie dłużej przy niskich temperaturach. Przy temperaturach wysokich kwiaty szybko przekwitają.

Wymagania:

Ranniki to gatunki łatwe w uprawie. Preferują stanowisko słoneczne i w takim zakwitną najwcześniej i najobficiej. W lekko zacienionym też dadzą radę, jednak zakwitną trochę później.

Dobrze rosną pod drzewami lub krzewami liściastymi. Korony drzew w okresie kwitnienia Ranników nie mają jeszcze liści, które blokowałyby dostęp słońca.

Świetnie nadają się również na skalniaki gdyż pięknie komponują się z kamieniami zwłaszcza w nasadzeniach grupowych, tworzą ładne barwne plamy. Można je również komponować z roślinami cebulowymi np. z Krokusami lub Przebiśniegami, które zakwitają w tym samym czasie co Ranniki.

Dobrze rosną na większości gleb, ale najlepiej będą rosły w żyznym, próchniczym podłożu, umiarkowanie wilgotnym, o odczynie lekko kwaśnym, do obojętnego. Nie tolerują podmokłych, glinianych stanowisk. Przy nadmiarze wilgoci może dochodzić do gnicia cebulek, co w rezultacie doprowadzi do wyginięcia roślin.

Nie wymagają jakiegoś specjalnego nawożenia. Wystarczą im butwiejące liście, których nie zgrabimy jesienią. Można je trochę wspomóc kompostem, który poprawi strukturę gleby i odżywi glebę.

Są bardzo odporne na niskie temperatury.

Rozmnażają się z nasion, które dojrzewają i wysypują do gruntu w maju/czerwcu.